De Apologeet

Het zwaard van Damocles

De Raad van State is met een advies gekomen ten aanzien van het weigeren van leraren met een homoseksuele geaardheid door christelijke scholen. Een belangrijk en evenwichtig advies dat de druk van de ketel haalt, maar de ketel tegelijk niet van het vuur haalt.

Het belang van het advies zit ‘m in twee inzichten die in de formulering ervan een rol hebben gespeeld. In de eerste plaats heeft men de ‘enkele feit-constructie’ los gelaten. Eerst was het zo dat homoseksuele leraren niet ontslagen zouden mogen worden vanwege het enkele feit van een praktiserende homoseksuele levensstijl. Nu wordt erkend dat een school een praktiserende homoseksueel wél moet kunnen weigeren voor zover zo’n levensstijl voldoende is te herleiden tot de levensbeschouwelijke identiteit van de school. Men ziet nu in dat ‘enkele feiten’ meestal nauw verbonden zijn met hoe men ten diepste denkt dat de wereld in elkaar zit. Een verbod op het enkele feit resulteert uiteindelijk in het doorstrepen van de levensbeschouwing.

In de tweede plaats wordt het onderwijs in het advies meer ontzien dan andere levensbeschouwelijke instellingen, omdat een school juist de plaats is waar overdracht van een levensbeschouwing plaatsvindt aan een nieuwe generatie die zich in een vormende fase bevindt.

Ik beschouw dit advies als belangrijk, omdat — indien opgevolg— christelijke scholen weer adem kunnen halen en niet de klok gelijk hoeven te zetten op het volgende incident. Wat dat betreft, komt dit advies ook van pas voor de Comissie Gelijke Behandeling die de klacht van het COC aan het behandelen is tegen een christelijke school in Emst waar ik eerder over schreef. Ik vind het advies ook evenwichtig, omdat het de balans tracht terug te brengen die zo langzamerhand negatief aan het uitslaan was voor godsdienstvrijheid en bijzonder onderwijs.

Toch is de ketel niet van het vuur. Er is ten diepste een cultuurconflict gaande tussen twee mensopvattingen: de autonome mens die zichzelf tot wet is en de theonome mens die buigt voor zijn Schepper. Dit conflict uit zich op alle terreinen van het leven. Denk aan abortus, kunst, jeugdcultuur, muziek, media, etc.

Toch lijkt het mij dat vanuit de hoek van de homobeweging de sterkste weerstand komt tegen de christelijke levensstijl. Juist in de ontmoeting tussen homolobby en kerk vinden wij het brandpunt van dit conflict. En waar kan dit conflict het beste uitgevochten worden dan op de scholen? Wie de jeugd heeft heeft de toekomst.

Het homovraagstuk blijft dan ook als een soort zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen. Het cultuurconflict is met dit advies niet weggenomen, de beslissende slag is alleen uitgesteld.

Gearchiveerd onder: cultuuranalyse, seksualiteit getagged: | bijzonder onderwijs, christelijke schoo, cultuurconflict, godsdienstvrijheid, homolobby, homoseksualiteit