De Apologeet

Toen ik op de middelbare school zat, las mijn leraar Duits een kort verhaal voor van een Duitse schrijver die beweerde dat er geen Amerika was. Hilarisch. Toen, maar nu niet meer. Gisteren vertrokken we als gezin naar de Verenigde Staten van Amerika. Waar ze ons echter naar toe brachten was een klein eiland, waarschijnlijk ergens in de Atlantische Oceaan. Het staat vol met barakken die weer vol zijn met mensen van over de hele wereld die ooit vertrokken naar de VS… maar er nooit aankwamen.

We schrokken ons kapot toen we slechts enkele uren nadat we opgestegen waren uit Amsterdam weer gingen landen. Wat was er aan de hand? Achteraf snap ik nu de verbeten gezichten van mensen die ondanks alle commotie stil bleven zitten in hun stoel. Dit waren zij die terugkeerden; zij die wisten wat hier aan de hand was. Dat ze teruggingen naar de gevangenis.

Na aankomst was er niets meer over van de gespannen verwachting van een nieuwe toekomst. Daar stonden we in een lange rij en werden zonder blik in ons paspoort achter in een vrachtwagen gestouwd om na 10 minuten uitgeladen te worden. ‘Ons’ Amerika bestaat uit een kamertje van 2 bij 3 meter. Over twee of drie jaar keren we terug, maar of dat permanent zal zijn weten we niet. De leiders beslissen hier voor iedereen.

Dit is de grootste hoax die ooit bedacht en in scene gezet is. En waarom? Niemand weet het. Vragen durf je al gauw niet meer te stellen bij het brute optreden van de machthebbers hier. Bovendien zijn we al snel na aankomst ingelicht door de medebewoners. Dat Amerika niet bestaat is namelijk vreemd genoeg geen taboe onder de bewoners van dit eiland. Er wordt vrijelijk over gesproken dat wij onderdeel zijn van een groot complot. Tegelijk is het wel duidelijk dat ieder die het eiland verlaat, weet dat ie wel z’n mond moet houden en dat, indien zijn door de leiders opgelegde levenspatroon dit vereist, hij of zij onherroepelijk terug moet keren naar… Amerika.

Natuurlijk is de lezer verbaasd dat ik dit zomaar op mijn blog mag zetten, maar echt verwonderlijk is dat niet. Want is er slechts maar een moment dat u mij gelooft? Nee, natuurlijk niet. U bent er vast van overtuigd dat Amerika wel bestaat, ongeacht wat ik zeg en ondanks dat ik vanuit de ervaring spreek. U hebt Amerika op tv gezien en Barack Obama op zien treden. U ‘weet’ eenvoudigweg dat Amerika bestaat.

Over Obama gesproken. Niet lang na aankomst kwam ik hem hier tegen. Hij heeft de naam Barack gekregen van de autoriteiten hier gewoon om ons te pesten. Zijn naam verwijst natuurlijk naar de barakken waar we met z’n allen in wonen. Zelfs de President of the USA, niet meer dan een door de autoriteiten aangewezen acteur, ontkomt niet aan dat lot. Ik zag hem een jointje roken in een zijstraatje en hij nodigde me uit om mee te doen, maar ik rook niet. Hij was depressief en zag op tegen zijn volgende media optreden.

Amerika bestaat dus niet en de impact van deze ontdekking zal nog in zijn volle omvang tot me door gaan dringen. Als Amerika niet bestaat, wat bestaat dan wel? Ik heb samen met iedereen die ik kende het bestaan van Amerika als vanzelfsprekend aangenomen en nu blijkt er niets van waar te zijn. Straks blijkt nog dat de Matrix echt waar is.

Vraag me niet hoe ze het voor elkaar krijgen om deze waanzin in stand te houden? Er moet gigantisch veel geld en mind-control voor nodig zijn om dit voor elkaar te krijgen. Ik heb bij het landen een snelweg gezien waarvan de eilandbewoners me later vertelden dat die een stukje Eastern Seaboard heeft, een stukje prairy, een stukje Rocky Mountains en een stukje California. Amerika is gewoon een groot Hollywood vol met onbetaalde acteurs op een klein eilandje waarvan iedereen denkt dat het een continent is. Maar er is meer. Hoe creeer je een gefingeerde geschiedenis met een gefingeerde burgeroorlog en een gefingeerde uitroeiing van de indianen? Wat heeft Columbus dan wel gezien en wie is er met deze waanzin begonnen?

Maar hoe dan ook. Geloof me, Amerika bestaat niet!

Gearchiveerd onder: satire